Zinloos
Ik vind 'zinloos geweld' een rare omschrijving. Geweld en agressie zijn voor mij altijd honderd procent zinloos. Gelukkig ben ik zelf nog nooit met echt geweld in aanraking gekomen, wel eens met agressie maar dan vooral verbaal en met name in mijn werkomgeving en gelukkig niet op het persoonlijke vlak.
Kijk eens op dinsdagavond naar 'opsporing verzocht', dan besef je dat grof geweld helaas aan de orde van de dag is en echt niet alleen in grote steden voorkomt. Als je dan ook nog in deze tijd (klein) kinderen hebt is het ook niet zo raar dat je je daar wel eens zorgen over maakt. Als je op zondagochtend het bed uit moet rond een uur of zes voor een sanitaire noodzakelijkheid en ontdekt dat ze nog niet thuis zijn, is het soms best een opluchting als je op je mobiel ziet dat ze een berichtje hebben gestuurd dat ze bij een vriend zijn blijven slapen.
Vanaf het moment dat het uitgaan begon roep ik altijd: 'als er trammelant is, de andere kant op lopen graag, bemoei je er niet mee, voordat je het weet ben jij het slachtoffer’. Misschien een beetje laf van mij maar ja het is wel mijn kind.
Stel, dat iemand in uw familie tijdens een avond stappen zo uit het niets een flinke kaakslag krijgt, ik ben benieuwd wat u dan zou u doen? Mijn reactie zou zijn: “Hup naar de politie en aangifte doen, zijn ze nu helemaal gek geworden??”.
Ik zal u vertellen hoe zo'n gesprek op het politiebureau dan tegenwoordig gaat. Een vriendelijke agent die 'aangiftedienst' heeft ontvangt je in een apart kamertje. Vervolgens gaat hij een aantal vragen stellen om helder te krijgen wat er precies is voorgevallen. Dan gaat hij vragen of je weet wie de dader is en of er getuigen waren die ook kunnen bevestigen wie het is en hoe het allemaal gegaan is. Vervolgens moet je vertellen hoeveel pijn je hebt gehad en hoeveel pijn je nog steeds hebt. Of je naar de eerste hulp of huisarts bent geweest. Als alles genoteerd is komt de belangrijkste vraag: “weet je wel zeker dat je aangifte wilt doen?" “Uh....ja waarom zit ik hier anders". Dan gaat deze aardige agent uitleggen dat wanneer je aangifte doet de dader krijgt te horen dat JIJ aangifte hebt gedaan. Dit kan voor jou, als slachtoffer, behoorlijke gevolgen hebben. De dader zal namelijk niet zo blij zijn dat je oom agent op zijn dak hebt gestuurd en zou hiervoor wel eens wraak kunnen gaan nemen. Hij zou bijvoorbeeld bij je eerstvolgende avondje stappen een paar van zijn vriendjes kunnen regelen en jou opwachten als je op je fiets onderweg naar huis bent. Als het tot een veroordeling komt, bij mishandeling is dat ongeveer 4 jaar, dan zal hij jouw naam in die 4 jaar goed in zijn geheugen prenten en je zeker niet dankbaar zijn dat je hem een lesje hebt geleerd en na het vrijlaten je wellicht alsnog gaan opzoeken om wraak te nemen.
Natuurlijk kun je bij een volgende confrontatie of bedreiging met dezelfde persoon 0900-8844 (geen haast) of 112 (grote haast) bellen, “maar ja”, zo zegt de agent; “wij zijn wel snel, maar zelfs met sirene en zwaailicht duurt het nog even en in een paar minuten kan er heel veel gebeuren, met een mes en zo…………”
Nou ben ik niet zo heel snel sprakeloos maar na dit aangehoord te hebben was ik wel degelijk met stomheid geslagen. In een hele snelle vertaling kwam het er eigenlijk op neer dat het niet zo verstandig en slim was om aangifte te doen, wel heel dapper natuurlijk, maar toch ook wel met een groot risico voor jezelf. Het tweede advies was om in het vervolg als iemand probeerde ‘iets uit te lokken’ dit vooral te negeren, de andere kant opkijken, niet reageren (na een kaakslag ?) en misschien was het maar het beste om moeders advies op te volgen en de andere kant op te lopen. Er zou wel aan de naam van het slachtoffer een notitie komen te hangen, mocht deze persoon in de toekomst contact opnemen met 112 vanwege weer een mishandeling dan zou er misschien nog iets sneller gereageerd kunnen worden. En ook aan de naam van de dader kwam een notitie te hangen, als het dan nog véél vaker zou voorkomen kon het zomaar zijn dat de officier van justitie eventueel een keer op het idee zou kunnen komen om deze persoon op het matje te roepen, in dat geval bleef de naam van degene die aangifte hadden gedaan dan wel geheim, dus minder risico.
Met een katerig gevoel van ‘ik leef in een omgekeerde wereld’ en alsof ik zelf een kaakslag had gehad zat ik later thuis. Voor mij was dit nu een typisch geval van zinloze aangifte in plaats van zinloos geweld.