Vrouw zoekt nog steeds man
Vriendin was nog steeds in geduldige afwachting van de perfecte match voor een gelukkig leven samen met een nieuwe leuke man. Na de eerste flop was haar mailbox angstvallig leeg gebleven en besloot ze, omdat ze na al die maanden nog steeds geen enkele date had gehad, maar weer eens contact te zoeken met de degelijke consulente. “Ach wat toevallig" zei de koppelaarster (waarschijnlijk net terug van Ibiza) "ik had u vandaag willen bellen want we hebben inmiddels toch wel weer een leuke man voor u gevonden, ik zal meteen het profiel even naar u mailen”. Vol verwachting zat vriendin achter de pc en daar verscheen het mailtje met een toch wel erg korte omschrijving van de eventuele nieuwe levenspartner. Joop: Spontaan, positief, levensgenieter, biljart en tuinieren. Er stond niets in over theater- of concertbezoekjes, reizen, sportieve interesses of andere raakvlakken die vriendin in haar wensenlijstje had aangegeven. Omdat ze niet weer een week in spanning wilde zitten besloot ze de volgende dag meteen te bellen en kreeg ze Joop aan de telefoon. Joop sprak in een moeilijk verstaanbaar dialect en toen ze hem 3 keer moest vragen wat hij zei en ze de moed eigenlijk al had opgegeven, zei hij dat hij eigenlijk nooit ‘gewoon Nederlands’ sprak maar voor haar toch wel zijn best wilde doen. Dat was natuurlijk heel fijn als je elkaar een beetje beter wilt leren kennen.
Het gesprek verliep helaas ook daarna niet al te vlotjes en net toen vriendin eigenlijk wilde aangeven dat een ontmoeting misschien niet zoveel zin had, zei Joop dat hij haar heel graag wilde ontmoeten. Vriendin besloot om niet meteen af te haken en stelde een paar data voor. Joop zei dat hij net geopereerd was aan zijn been en de komende weken geen auto kon rijden, misschien had vriendin zin om bij hem thuis een kopje koffie te komen drinken? De schrik sloeg haar om het hart, en de fantasie op hol, een eerste date meteen bij iemand thuis? Misschien was Joop een enge seriemoordenaar die vrouwen opsloot in zijn meterkast, uithongerde en ze daarna begroef in zijn achtertuin onder de afrikaantjes en viooltjes. Nee, nee dat wilde ze dus echt niet, Joop begreep er niets van maar respecteerde een beetje mopperend haar beslissing, hij moest dan even afwachten hoe het met zijn been ging en zou terugbellen als het wat beter met hem ging. Stiekem hoopte ze, tegen beter weten in, dat hij intussen bij de supermarkt of tijdens een controle bij het ziekenhuis voor zijn been, de vrouw van zijn leven tegen zou komen en haar helemaal zou vergeten te bellen maar helaas een paar weken later hing Joop weer aan de telefoon. Hij had ‘iets kunnen regelen’ zei hij blij en was in staat om met haar af te spreken. Vriendin stelde een hotel-restaurant in de buurt voor, Joop had geen idee hoe hij daar moest komen en ze moest hem uitleggen welke snelweg en afrit hij dan moest nemen. Ze zouden elkaar bij de ingang ontmoeten en dan gezellig iets gaan drinken. Niet al te enthousiast belde ze me op omdat ze nog niet echt het gevoel had dat Joop de prins op het witte paard was. Toen ze vertelde dat ze elkaar bij de ingang van het hotel zouden ontmoeten vroeg ik of ze ook wist hoe hij eruit zag, vriendin had geen flauw benul. Ik gaf aan dat het vanwege het huidige rookverbod wel eens druk kon zijn bij de ingang van een hotel-restaurant en als er meerdere mannen staan het nog wel lastig zou kunnen worden om Joop daar uit te pikken. Vriendin zakte de moed in de datingschoenen maar ze had toch geen zin om aan Joop te vragen of hij voor de herkenbaarheid een witte anjer in een knoopsgat wilde steken en besloot gewoon te gaan en het beste er maar van te hopen. Helaas bij het hotel-restaurant bleek ook een vergaderbijeenkomst te zijn en ze viel met haar neus in een rookpauze, wel een stuk of 10 mannen stonden op de trap bij de ingang. Ze was toch echt niet van plan om iedere man te gaan vragen of hij misschien Joop was en besloot in haar auto, met het zicht op de trap, te wachten. Gelukkig verdwenen de rokers één voor één weer naar binnen. Toen de trappen leeg waren nam vriendin een sprintje zodat zij alleen op de trap stond, op die manier was aan Joop de lastige taak om haar aan te spreken. Na 5 minuten wachten waren er al meerdere mannen gepasseerd, iedere keer dacht ze: ‘dat is hem’ maar nee steeds liepen ze haar voorbij. Er kwamen weer twee mannen aangelopen en ook zij liepen naar binnen zonder haar aan te kjken. Vervolgens kwam één van die mannen toch weer naar buiten en sprak haar aan in het voor haar inmiddels enigszins bekende maar nog steeds onverstaanbare dialect, alleen haar voornaam was verstaanbaar. En ja hoor daar was Joop dan, de langverwachte date. Ze liep met hem mee naar binnen en Joop bracht haar naar een tafeltje in het restaurant waar ook de andere man zat die ze al eerder samen met hem gezien had. “Dit is Jaap, mij schoonzoon, ik kan nog steeds geen autorijden en wilde de date niet afzeggen……….Jaap heeft dus gereden”. Ze was met stomheid geslagen, Jaap en Joop en zij samen aan één tafeltje?? Misschien is het prettiger om apart te zitten stelde vriendin voor, Joop leek het niet helemaal te begrijpen en zag eigenlijk niet wat het probleem was. Jaap was duidelijk iets sneller van begrip en gaf aan wel een tafeltje op te schuiven, ongeveer een halve meter verder nam hij weer plaats en bleef haar vriendelijk en bemoedigend toelachen. Vriendin probeerde de stoel zo te draaien dat ze geen zicht meer had op de schoonzoon en richtte al haar aandacht op Joop. Joop zat intussen te mopperen dat de koffie thuis beter én goedkoper was en begon een gedetailleerd verslag te geven van de heenreis en alle problemen met zijn been, dat het toch jammer was dat ze niet bij hem thuis had willen komen enz.enz. Vriendin probeerde keer op keer het gesprek een persoonlijkere wending te geven en kwam erachter dat Joop al tientallen dates via het bureau had gehad en maar niet begreep waarom het tot nu toe nog niet gelukt was. “Ze blijven maar zeuren over een klik, wat een onzin je moet gewoon geven en nemen en niet zeuren”. Joop bleek niet veel eisen te hebben, hij wilde alleen iedere avond het acht uur journaal zien, dat was voor hem heilig. Vriendin was na de summiere informatie over zijn manier van leven en interesses inmiddels ook al tot de ontdekking gekomen dat ‘de klik’ er tussen hun waarschijnlijk nooit zou komen. Iedere keer als haar blik van Joop afdwaalde keek ze in het vrolijke bemoedigend toeknikkende hoofd van Jaap die inmiddels aan de borrel was gegaan. Oh jee, dacht vriendin, straks moet ik ze allebei nog naar huis brengen als Jaap geen auto meer mag rijden vanwege de borreltjes en probeerde haar aandacht weer bij Joop te houden. Hij vertelde dat hij nog nooit in het buitenland was geweest en dat in de toekomst ook niet van plan was, al dat rare eten en vreemde gebruiken dat was niets voor hem. Omdat vriendin toch nog wel de nodige buitenlandse reizen op haar verlanglijstje had staan was ook dit weer een bevestiging dat het bureau toch niet echt naar haar wensenlijstje had gekeken. Op het moment dat ze wilde voorstellen om afscheid van elkaar te nemen kwam de serveerster vragen of ze nog iets wilde bestellen, Joop wilde wel een borrel zoals die van hem, terwijl hij naar Jaap wees. Vriendin besloot voor nog maar een kop koffie te gaan, "je bent toch niet van de blauwe knoop" vroeg Joop bulderend en dijenkletsend van de lach zodat de rest van de bezoekers in het restaurant omkeken om te zien wat voor grappigs er aan de hand was. De koffie kwam en was nog nooit zo snel opgedronken, ze mompelde iets over vroege afspraak en op tijd naar bed en gaf Joop een hand. Hj kneep zijn oogjes tot een spleet en zei: “Jij bent er volgens mij ook zo één”. “Jij gaat morgen ook bellen en zeggen dat er geen klik was”. Hij pakte hoofdschuddend zijn borreltje en schof bij Jaap aan tafel, “doe nog maar een rondje” riep hij tegen de serveerster. Weer thuis gekomen zaten de dochters met spanning op haar te wachten om te horen of Joop binnenkort gezellig naast haar op de bank zou zitten. “Ik denk het niet, volgens mij was er geen klik tussen ons, als ik hem goed heb verstaan tenminste”. “Jammer mam, nu heb je voor niks Goede Tijden Slechte Tijden gemist”. En Joop zijn acht uur journaal bedacht ze met een grote grijns.