Vrouw zoekt Man
Na de scheiding een aantal jaren geleden was ze het alleen zijn meer dan zat. Natuurlijk had ze haar twee kinderen maar ze miste een man in haar leven. ‘Ik wil niet meer alles alleen doen, en alleen regelen’ zei ze. “Ik wil gewoon een lieve vent om leuke dingen mee te doen en gezellig samen op de bank te zitten en op vakantie te gaan of een weekendje weg”. Ik kwam met de niet erg originele suggestie om op zoek te gaan via het internet of een datingbureau. Het internet vond ze helemaal niets, een soort van vleeskeuring of rare snoepwinkel zei ze. Een betrouwbaar datingbureau, daar had ze zelf ook al aan zitten denken, met een degelijke consulente van vlees en bloed, een zogenaamde ‘koppelaarster’ die dan de juiste man voor je gaat uitzoeken. Een maand later belde ze me op en vertelde dat ze een gesprek had gehad met de ‘degelijke consulente’ en dat die het wel zag zitten met haar. Het bureau had een slagingspercentage van minstens 75 procent en was uitermate nauwkeurig en discreet in het matchen van de kandidaten. Ze had een leuk profiel opgesteld en die ging nu ‘hup de wijde datingwereld in’, richting al die leuke vrijgezellige, ondernemende mannen die uiteraard met smart op haar zaten te wachten. “Wie weet” zei ze enthousiast “zit ik dit jaar wel op een heerlijk tropisch strand met de ware jacob”. Vanaf dat moment opende ze hoopvol iedere dag haar mailbox, maar toen ik haar twee maanden later weer sprak bleek ze helaas nog geen enkele date te hebben gehad. Blijkbaar was er in datingland ook een ernstige crisis gaande. Na een ongerust telefoontje naar het bureau liet de degelijke consulente weten met zweet op het voorhoofd hard op zoek te zijn naar de perfecte match voor haar. Inmiddels had ik van vriendin vernomen hoeveel van haar zuurverdiende centjes dit grapje haar inmiddels had gekost en ik zag in gedachten de consulente op het strand van Ibiza liggen met om haar heen alle leuke en aantrekkelijke vrijgezellen die ze in haar kaartenbakje had kunnen vinden. Maar, ineens kreeg ik een enthousiast sms-je: “ze hebben iemand voor me gevonden, moet nog wel even bellen want er schijnt een ‘probleem’ te zijn….” Onze fantasie sloeg natuurlijk hysterisch op hol en we zagen mannen met een houten been, glazen ogen of misschien met 12 kinderen in onze verbeelding de revue passeren. Maar nee, niets van dat alles, de ‘aangeboden man’ bleek 10 sigaretten per dag te roken en ze had als voorkeur 'niet-roker' aangegeven. Na bijna een half jaar wachten op deze ‘rokende prins op het witte paard’ vond ze dat ze niet zo kieskeurig moest zijn en nam deze verslaving maar op de koop toe, zelfs een kettingroker was inmiddels geen probleem meer. De degelijke consulente gaf aan dat ze haar profiel zo snel mogelijk naar de uitverkorene zou doorsturen en zij zou zijn profiel ontvangen. Ook kreeg ze in de mail een stappenplan hoe ze vanaf dat moment moest handelen; ze moest minimaal één dag wachten voordat ze ging bellen om een date te plannen zodat ze elkaars profiel aandachtige hadden kunnen bestuderen. Vriendin besloot, nu eens een keer niet geëmancipeerd te zijn, en de taak van het bellen geheel over te laten aan de man, maar het bleef angstaanjagend stil. Haar mobiel had ze continue binnen handbereik (zelfs op te toilet). “Misschien is zijn computer wel stuk, is hij op vakantie of ligt hij in het ziekenhuis” bedacht ze. Als je toch je droompartner krijgt aangeboden dan bel je toch meteen de volgende dag?
Op donderdag kreeg ze ’s avonds een telefoontje, ja hoor daar was hij dan ein-de-lijk. Volgens protocol van het bureau nam ze de telefoon aan met haar voornaam, maar het bleek een callcenter te zijn, de arme ziel aan de andere kant moest het door alle opgelopen spanningen behoorlijk ontgelden. Op vrijdag vond ze het welletjes en trok zelf de stoute schoenen aan, nagelbijtend belde ze het opgegeven nummer en….kreeg zijn voicemail. Eigenlijk was dat toch een opluchting, ze kon even naar zijn stem luisteren en sprak toen een berichtje in met het verzoek om haar terug te bellen zodat ze iets konden afspreken.
Een half uurtje later rinkelde haar mobiel, en daar was het langverwachte gesprek; ‘Hallo, je had zojuist gebeld, ik heb je profiel gelezen, maar volgens de gegevens woon je ergens in de buurt van Zwolle, dat is me veel te ver weg, zeker anderhalf uur met de auto, ik zoek iemand waar ik ook even gezellig voor een koppie koffie kan binnenwippen en tja dat lukt niet als je zo ver weg woont, had ik ook wel aangegeven bij het bureau, dus het heeft niet zoveel zin om elkaar te ontmoeten als je zover weg woont, dus laten we het hier maar bij, veel succes verder…………………….klik tuut….tuut…..tuut. Vriendin zat stomverbaasd naar haar mobiel te kijken na deze spraakwaterval waar ze niet eens op had kunnen reageren. Toen ze van de eerste schrik en verontwaardiging bekomen was, besloot ze op aandringen van één van haar dochters ‘de rokende prins’ even te googelen (nu ze zijn voor- en achternaam en woonplaats had verstaan) en ja hoor zijn foto vulde het computerscherm; gehuld in een ‘spannende’ tuinbroek, een viertal onderkinnen en nog een paar sprietjes haar op zijn hoofd, keek hij een beetje bozig de wereld in. “Natuurlijk moet je niet op het uiterlijk afgaan” hoorde ze haar dochter zeggen “maar ik ben geloof ik blij dat deze man zo ver weg woont……..” De rest van het stappenplan heeft ze maar overgeslagen en dezelfde avond nog wel een boos mailtje naar het bureau gestuurd met het verzoek hun topografische kennis een beetje op te frissen en voor de volgende match misschien toch iets nauwkeuriger te zoeken. Na een week met zoveel stress en spanning ging ze lekker languit op de bank (dat kan als er nog niemand naast je zit) en kreeg als niet-roker spontaan zin in een sigaret.
Wordt vervolgd