Vergeten, afgeleid en kwijt
Oké, even een gewetensvraag. Zou u tijdens een plaspauze, bijvoorbeeld onderweg naar uw vakantiebestemming, één van uw gezinsleden vergeten en dit pas ontdekken na 100 km ?
Het klinkt mij als een broodje aap verhaal in de oren maar het schijnt toch waar gebeurd te zijn. Een man die onderweg was met zijn vrouw en zoon maakt een tussenstop langs de snelweg.
Zijn vrouw lag te slapen op de achterbank toen de man en zijn zoon de auto verlieten voor een sanitaire stop. De vrouw was inmiddels ook wakker geworden en bedacht dat ze erg veel zin had in koekjes en deze dus even ging halen in de winkel bij de benzinepomp.
Man en zoon vertrokken weer met de auto, zoon voorin naast vader druk bezig met een spelletje op zijn mobiel en vader natuurlijk druk met het verkeer, zonder te controleren of moeders de vrouw nog lekker op de achterbank lag te knorren.
Ik zie het helemaal voor me dat het zoontje op een gegeven moment denkt: “goh ik heb wel zin in iets lekkers, want moeders hebben onderweg van- en naar een vakantiebestemming altijd een grote “Tante-Pollewop-tas” met proviand bij zich.
Een lekker kadetje met kaas, ham of gebakken eitje, een blokje kaas of droge worst, opgerolde pannenkoek met jam of nutella, zakje chips of een pepermuntje. Dus zoon roept richting de achterbank ‘mam mag ik iets lekkers.. ???”
“Mam……maaahaaaaaaam !!” en dan, na nog een keer goed kijken ontdekken ze dat er niemand meer onder het fleecedekentje ligt op de achterbank. En wat dan, natuurlijk controleren ze eerst of de tas met proviand er nog staat want op een lege maag kun je niet helder denken en dan maar hopen dat moeder haar mobiel bij zich heeft. Volgens het nieuwsbericht had de moeder intussen meermaals haar echtgenoot proberen te bellen maar kreeg hem niet te pakken, bellen tijdens het rijden mag natuurlijk ook niet.
Uiteindelijk lukte het wel en maakt de man rechtsomkeert. De krant wist nog te melden dat de dame pisnijdig was en ze de auto een schop heeft gegeven (alsof die schuld had) en dat het niet bekend was of het echtpaar nog steeds samen is.
Nu moet ik u eerlijk bekennen dat ik dol ben op die grote winkels die ze in Duitsland langs de snelweg bij de pompstations hebben. Een winkel vol allemaal leuke prullaria en lekkere dingen zoals chocolade, koekjes en hartige snacks.
Ook is er vaak een mooi ruim restaurant bij en een heel uitgebreid ontbijt/lunch/diner buffet. Daar kunnen ze hier bij benzinepomp nog wat van leren, met hun sta tafels, automaten koffie en verschrompelde gehaktstaven waarvan je nooit precies weet hoeveel dagen die al achter het raampje liggen te pruttelen.
En dan heb ik het nog niet eens over de Duitse superschone toiletten, met heerlijk ruikend schuimzeep om je handen te wassen. Voor deze toiletten moet je dan wel betalen maar de helft van dat bedrag kun je dan weer besteden in die shop, hoe geweldig (en slim) is dat ?
Dus als je mij daar loslaat en manlief zou niet in de gaten hebben dat ik niet meer op de achterbank lig, dan ben ik ervan overtuigd dat ík niet eens zou merken dat hij alweer vertrokken was en ik zou zeker niet de politie gaan bellen.
Laat mij maar lekker rondneuzen tussen alle prullaria en één of twee curry bratwürst(en) nuttigen. Maar goed dit was ergens in Argentinië en ik weet natuurlijk niet of ze daar van die lekkere curry bratwürsten hebben, misschien stond het arme mens gewoon buiten met haar zakje koekjes, geen wonder dat ze dan pisnijdig was. Een snelle zoektocht op het internet geeft aan dat dit fenomeen toch veel vaker voorkomt dan verwacht, het vreemde hieraan is wel dat het eigenlijk altijd de mannen zijn die hun vrouw vergeten, dat geeft toch enig stof tot nadenken.
Een klein oproepje op FB onder mijn (vooral Engelse) vrienden brengt weer aan het licht dat een aantal ooit als kind is vergeten, door hun moeder dan wel weer. Eén persoon vertelde dat zijn moeder in de bus uit het raam zat te kijken en iemand zag lopen met een kinderwagen en die moeder dacht: ‘’hee zo’n kinderwagen heb ik ook” en vervolgens in paniek ontdekte dat baby Tony nog in die kinderwagen bij de bakker geparkeerd stond. Dit was nog in het tijdperk zonder mobiele telefoons dus het arme mens moest bij de eerste de beste halte rechtsomkeert maken en aangekomen bij de bakker bleek dat ze de kinderwagen voor de zekerheid maar even binnen hadden gezet en lag het vergeten kind heerlijk te sabbelen op een broodkorst. Ons geheugen is een fascinerend iets, zo kunnen we zonder enig probleem dingen uit onze kindertijd naar boven halen of feilloos de tekst van een liedje meezingen die je 20 jaar geleden op een cassettebandje had staan, maar tegelijkertijd weet je dan niet meer waar je sleutels liggen. Onderzoekers denken dat we herinneringen van onze eerste 3 à 4 levensjaren doelbewust wissen, de reden daarvan is dat ons brein onze vroegste belevenissen wist om plaats te maken voor nieuwe cellen. Ik weet niet of het waar is, wat ik wel weet dat ik soms in de bijkeuken of slaapkamer sta om iets te pakken maar niet meer weet wat, als ik me dan omdraai en een paar passen terugloop weet ik het ineens weer.
Volgens mij is ons geheugen gewoon een selectief iets die te pas en te onpas een deurtje op slot draait en dan ineens alles weer opengooit, gewoon voor de grap om het allemaal een beetje spannend te houden.
En als ik weer eens iemands naam vergeten heb, of ik weet echt niet meer waar mijn leesbril ligt dan troost ik me met mooie spreuk van een oude wijsgeer : “Vergeetachtigheid is een vorm van vrijheid” en misschien was de bestuurder uit het begin van mijn verhaal daar ook wel naar op zoek.