Verborgen Talenten

24-02-2009 14:04

 

Een paar weken geleden zat ik bij de theatervoorstelling van Nikè van Lenette van Dongen. Ik ben een grote bewonderaar van deze vakvrouw. Ik heb me tranen gelachen en zat af en toe met een brok in mijn keel door weer een ontroerend stukje. Een prachtige stem en haar (zo herkenbare) verhalen, gebaren, manier van praten enz.enz. Kortom iemand met meerdere talenten die er ook nog iets geweldigs mee doet. Op een gegeven moment heeft ze het over haar leeftijd (50) en lijf, dat het er allemaal nog wel strak uitziet maar……..en dan tilt ze ineens haar shirt omhoog en zie je een niet meer zo heel erg strakke vrouwenbuik. Gevolg: zaal plat en een enthousiast applaus. Dan beschik je toch wel over enig talent als je dat met zo’n kleine actie kunt bereiken. Een dergelijk talent zou ik ook wel willen, ik trek mijn shirt omhoog en krijg een staande ovatie, maar ik ben toch echt bang dat mensen hard weglopen in plaats van te gaan applaudisseren. Dat brengt mij op mijn eigen talenten en terwijl ik daarover  zat na te denken, kwam ik tot de trieste conclusie dat ik eigenlijk maar over weinig (lees: geen) talenten beschik.

Ik beschik bijvoorbeeld over geen enkel sportief talent. Ik kan niet hard lopen of Nordic Walken (wil ik trouwens ook helemaal niet), voetballen, tennissen, volleyballen, (midget)golf, basketballen enz. Alles wat met ballen te maken heeft lukt niet, ballen komen altijd mijn kant op maar ik raak ze nooit of ze gaan in ieder geval niet de kant op die ik zou willen. Paardrijden heb ook ooit gedaan, met prachtige glimmende rijlaarzen, zo’n parmantig helmpje en niet te vergeten het zweepje. Het zweepje durfde ik niet te gebruiken dus als het manegepaard mij aan zag komen, zag ik de grijns al op zijn hoofd. ‘Ha dacht het paard, ik hoef me vanavond weer niet druk te maken met deze ‘amazone’. Vervolgens stond ik de hele les in het midden van de bak en huppelden alle andere ruiters en amazones in vrolijk galop rondjes om mij heen. Dus de paardrijspullen verdwenen al snel naar de zolder.

Schaatsen is ook al zo’n verhaal, op de lagere school kreeg ik houtjes met gespjes en leren riempjes. Ik moest meteen aan een wedstrijd meedoen en won de eerste prijs, blijkbaar omdat ik het hardste kon lopen op het ijs, met de schaatsen zo’n beetje bovenop mijn wreef werd ik eerste en won een Koetjesreep, daarna heb ik nooit weer geschaatst volgens mij.

Dus geen talenten op sportgebied bij mij te vinden. Muzikaal dan misschien??? Mijn zus is 5 jaar ouder, die mocht op een gegeven moment naar blokfluitles, dé basis voor alle muzikale talenten. Iedere maandagmiddag na de blokfluitles kwam het wicht blérend weer thuis. Ik wist toen nog niet dat ze altijd en overal huilde, maar wat ik wél wist was dat ik dus NOOIT naar blokfluitles zou gaan want gezien de hysterische toestand van mijn zus was het daar niet echt gezellig. Dus geen blokfluitles voor mij en en dus ben ik geen getalenteerde pianiste of violiste geworden.

Stel je voor, dat ik wel op blokfluitles was gegaan, dan zou ik nu misschien wel aan het rondtoeren zijn met André Rieu in zo’n prachtige jurk. Duidelijk een geval van een gemiste kans.

Ook op het gebied van het moederschap ben ik geen echt talent. Ben nooit een leuke voorlees-,  knutsel-, toneelkleertjesnaaiende-, luizenmoeder geweest. De mooiste door moeders gemaakt  trakteercadeautjes en geknutselde Sinterklaassurprises zag ik de afgelopen jaren aan me voorbijschuiven. Ik kwam niet verder dan een ijsje (wat een geluk dat mijn zoon in juli jarig is) of een zakkie chips met een daaraan bungelend door mijzelf op internet bestelde kant en klare sleutelhanger. Voor de Sinterklaassurprises vroeg ik een creatieve collega waar ik dan in ruil iets lekkers voor kookte. Ook was ik geen geweldige verjaardagsfeestjesmoeder, bij mij geen speur-fototochten met aan het eind schatgraven of een hindernissenparcour of samen allemaal cakejes versieren of je eigen mandala tekenen. Spijtig voor mijn kind, hoewel als ik naar hem kijk heeft hij niet veel te lijden gehad onder zijn talenloze moeder. 

Een paar kleine talentjes heb ik na heel lang en diep nadenken nog kunnen vinden, ik ben bijvoorbeel erg goed in het computerspelletje Zuma (overigens ook met ballen maar die hoef ik niet te vangen of te gooien) ook ben ik een sublieme multitasker in het spel Hamburgerrestaurant. Ik vlieg van hot naar her  om broodjes, hamburgers en frietjes te bakken. Tussendoor maak ik milkshakes, taco's en mep vervelende klanten met een honkbalknuppel. Maar ja daarmee trek ik geen volle zalen zoals Lenette. En ach, één Lenette van Dongen is ook genoeg denk ik, anders moeten we onze fans ook nog delen en hebben we alletwee een halve zaal vol mensen dat is ook weer niet leuk voor haar. 

Ik heb dus geen talenten, of misschien hier en daar een verborgen talent maar dat klinkt dan weer net zo als een verborgen gebrek en daar wil ook liever niemand getuige van zijn. Maar, morgen op het werk, in de supermarkt of bij het volgende Marillion concert ga ik het (heel misschien) ook eens proberen; het ‘shirt-optillen’ en als er één persoon voor klapt ben ik een gelukkig mens.

Je moet per slot van rekening klein beginnen en al het begin is moeilijk.