Ik heb de afgelopen jaren niet veel geluk gehad met mijn tweede/derde/vierdehands auto’s. Sterker nog ik heb heel erg veel pech gehad met mijn vervoermiddel die ik toch erg nodig heb om dagelijks veilig naar mijn werk te rijden. Ik ben echt niet veeleisend, de enige eis die ik stel is dat het ding het gewoon doet en me niet in de steek laat. Ik zal u niet vervelen met een verslag over alle auto-ellende van de afgelopen 2 jaar, maar laat ik het zo zeggen:
"ik ben er nog steeds voor in therapie".
Maar sinds oktober van dit jaar leek het tij zich te keren en had ik eindelijk een lieve garage-meneer gevonden die het wél goed met me voor had en prijkte er een prachtig zwart wagentje bij ons op de oprit. Alleen merkte ik de afgelopen weken toen het wat kouder begon te worden dat ook dit wagentje een mankement vertoonde. Als het een beetje gevroren had weigerde de centrale vergrendeling en kreeg ik de portieren niet open. Niet zo handig als je op het punt staat naar je werk te vertrekken. De eerste keer raakte ik lichtelijk in paniek maar toen ontdekte ik dat ik het portier aan de passagierskant wel open ging. Dus ik klom via die kant (met enige moeite) achter het stuur en dacht het palletje van de deur wel even handmatig omhoog te kunnen trekken……helaas dat ging dus niet. Ik startte de auto en klom weer via de andere kant de auto uit zodat ik de ruiten kon krabben in de hoop dat de auto intussen warm genoeg was geworden om aan de bestuurderskant in de auto te kunnen maar zo snel ging het blijkbaar niet. Dus klom ik maar weer over de versnellingspook richting het stuur en vertrok naar mijn werk. De verwarming stond zo hoog mogelijk en tegen de tijd dat ik op mijn werk was ging het palletje gelukkig moeiteloos omhoog en kon ik op een normale manier uitstappen. Toen het twee dagen daarna nog een keer gebeurde deed ik natuurlijk mijn beklag bij manlief. Ik ben dan op veel gebieden uitermate geëmancipeerd maar als het autodingen betreft dan dus even helemaal niet. Mijn man schijnt in een vorige leven automonteur te zijn geweest dus die ging druk in de weer met vet om de rubbers van de deuren in te smeren en de sloten werden ingespoten met siliconenspray. Het duurde even voordat er weer een nachtvorstje voorbij kwam maar toen dat het geval was en ik zag dat de ruiten bevroren waren huppelde ik toch met het volste vertrouwen naar het portier………helaas de deur ging niet open. Dan maar hetzelfde kunstje als de vorige keer dacht ik nog, maar ook de deur aan de andere kant zat dicht en bleef dicht. Mijn automonteur lag nog heerlijk warm in zijn bed maar dat zou niet lang meer duren en in no time stond ik in onze slaapkamer. Hij keek mij slaperig en vooral niet al te vrolijk aan en ik kreeg het advies warm water over de sloten te gieten, u raad het waarschijnlijk al geen resultaat. Even later zat manlief dus op de knietjes in zijn pyjamabroek en ijsmuts op zijn koppie naast mijn auto driftig in het slot te blazen. Ondertussen stond zijn gezicht op onweer en vanwege de censuur zal ik maar niet herhalen wat voor krachttermen er tussen het blazen en ademhalen geuit werden. Het had helaas allemaal geen resultaat, maar wat een vreugde, we kwamen tot de ontdekking dat de achterklep wel open kon. Via de achterklep kon één van de achterportieren open, en zittend op de achterbank kon de auto gestart worden. Het humeur werd er echter niet beter op en om een eventuele echtscheiding te voorkomen leek het me het beste dat echtgenoot zo snel mogelijk weer naar binnen vertrok en om eerlijk te zijn had hij ook weinig aanmoediging nodig. Buiten was het nog steeds erg koud en ik wilde toch echt wel naar mijn werk, ik besloot een poging te wagen om via de achterbank naar voren te klimmen. Helaas bleek mijn auto voor dit soort malligheden net iets te klein, (of ik net iets te groot ) en zat ik bijna klem tussen het dak en de twee voorstoelen, dus ook dit lukte niet. Daar zat ik dan op mijn eigen achterbank met draaiende motor te wachten totdat de auto warm genoeg was waardoor ik een van de portieren aan de binnenkant kon openen. Naast alle frustratie voelde ik toch een onbedwingbare lachkriebel naar boven komen borrelen; ik leek de Koningin wel, op de achterbank zittend wachtend op haar chauffeur of iets dergelijks, de hoed ontbrak nog net. Ik keek uit het raampje en zag iemand die de hond aan het uitlaten was bevreemd bij mij naar binnen kijken met een blik van “spoort niet helemaal” en daarna op een drafje weer doorlopen, snel weg van dat rare hysterisch lachende mens op de achterbank .
Ondertussen begon het aangenaam warm te worden in de auto en ja hoor na poging 438 ging eindelijk het palletje van de deur aan de passagierskant open en dus kon ik weer over de versnellingspook klimmen richting bestuurderskant en was ik eindelijk op weg naar mijn werk.
Tot op heden is het probleem helaas nog niet verholpen, dus mocht u ergens in Dalen iemand op de achterbank van een auto met draaiende motor zien zitten; hoeft u niet de ANWB of de GGZ te bellen ik ben het maar, wel een beetje gek maar niet volledig van (s)lotje getikt.
