Traplopers zijn Doodlopers
Dat ik niet de meest sportieve persoon ter wereld ben is een bekend gegeven. Van wandelen hou ik wel en dat doe ik dan ook dagelijks, met de honden, in weer en wind, dat is voor mij geen enkel probleem.
Maar heel soms dan komt er toch ineens iets sportiefs boven borrelen, ik probeer het te onderdrukken maar een soort van (overmoedig) enthousiasme neemt dan de overhand en er is geen houden meer aan.
Op het internet zag ik een oproep voor een trapklim-uitdaging die een maand zou duren, nou is dat een periode die prima te overzien is. Het plan was als volgt, iedere dag thuis je trap op en neer ; dag 1; 1 keer / dag 2; 2 keer / dag 3; 3 keer enz. en zo zou je dan op dag 30 je trap 30 keer op en neer kunnen lopen.
Doodsimpel natuurlijk, het was dan uiteraard wel de bedoeling dat deze ‘beklimmingen’ achter elkaar uitgevoerd zouden worden dus niet verspreid over de dag, ook geen enkel probleem….dacht ik. Iedere dag plaatste de ‘persoonlijke trapklim coach’ een inspirerend en motiverend filmpje op het internet om uit te leggen welke beklimming er die dag plaats zou vinden.
Dag 1 begon met een kleine warming-up normaal doe ik dat natuurlijk ook niet als ik de trap opren omdat ik iets in de badkamer of slaapkamer vergeten ben maar ik besloot braaf om met haar mee te doen.
Bij dag 2 kregen we weer een warming up en gaf ze ook aan voldoende water te drinken, beetje overdreven naar mijn mening bij 2 trapbeklimmingen maar goed, zij was de coach. Bij dag 3 moesten we ook ineens push up oefeningen doen op de eerste treden van de trap…….hmmm dat was niet de bedoeling natuurlijk, wat is daar het nut van dacht ik een beetje opstandig. Onze trap begint ook nog eens met een soort van bocht en de traploop-coach had een gewone rechte trap dus die opmerking schreef ik ook een beetje mopperig onder het filmpje van dag 3, een andere medeklimmer wist bijdehand te melden dat zij ook zo’n trap had en de push up oefeningen gewoon tegen een deur gedaan konden worden, dat was nu weer jammer. Vanwege de angst dat er steeds meer ‘rek en strek en push up, squad en grondoefeningen bij zouden komen bekeek ik de filmpjes vanaf dat moment maar niet meer.
Het traplopen ging vanaf dag 6 ook al een stuk minder, mijn conditie liet blijkbaar nogal wat te wensen over. Ik raakte door hevige vermoeid- en ademloosheid ook steeds de tel kwijt. Een collega adviseerde om knikkers bovenaan de trap te leggen zodat, als ik boven kwam, ik er steeds één mee kon nemen en niet zelf niet hoefde te tellen, waren de knikkers op, was ik dus klaar. Geweldig idee maar je begrijpt het al; geen knikker in het hele huis te vinden. Wel lag er een grote zak met chocolade pepernoten, ook heel handig voor het tellen, maar die smelten in je je broekzak, zeker als je zo intensief aan het traplopen bent, dan maar in de mond als ik weer naar beneden liep, dat gaf ook een beetje afleiding tijdens het klimmen en afdalen. Vanaf dag 11 werd het wel heel erg verschrikkelijk zwaar en ging ik (tussen de beklimmingen door) even een rondje om de tafel lopen in de keuken om weer wat op adem te komen voordat ik aan de volgende beklimming begon.
Op tafel stond een schaaltje met bananenschuimpjes en aangezien de afdaling wegens vermoeidheid steeds langzamer ging had ik die ‘tel-pepernoot’ natuurlijk allang op en was een schuimpje ook weer een fijne afleiding.
Vanachter zijn laptop bekeek zoonlief het gepuf en gesteun en vroeg wat het zo vaak achterelkaar beklimmen van de trap nu eigenlijk voor zin had. Ik gaf aan dat het gewoon een uitdaging was en het inderdaad eigenlijk niet zo heel erg veel zin had, maar dat bijvoorbeeld het lopen van een marathon ook niet zo heel erg veel zin heeft, dat je niet onderweg even gezellig kunt shoppen of een goed gesprek kunt voeren met je medelopers en dat het spelen van een voetbalwedstrijd ook niet echt veel zin heeft en bijvoorbeeld bijdraagt aan de wereldvrede of iets dergelijks, deze discussie was daardoor dus heel snel ten einde. Vanaf dag 14 kreeg in een stekende pijn in mijn linkerknie tijdens het traplopen en eigenlijk ook tijdens het gewone wandelen, niet leuk dus.
Mijn collega’s die op een dagelijkse basis mensen met onder andere knieproblemen zien gaven ook aan dat het beter was om te stoppen, en wilden mij ook met alle plezier in een stevige kniebrace hijsen.
Eigenwijs als ik ben probeerde ik dag 15 toch nog vol te maken, maar na de derde beklimming lukte het echt niet meer. “Ach je moet het maar van de positieve kant bekijken” riep mijn wederhelft, “je bent toch nog halverwege gekomen, wie had dat nu verwacht”. Nee, dat had helemaal niemand verwacht natuurlijk en gezien de pijn aan mijn knie was stoppen ook het beste advies.
Ik trok mijn jas aan voor een stevige wandeling, ook veel verstandiger dan dat traplopen, met stevige pas ging het linea recta richting de supermarkt want het was hoog tijd om de voorraad chocolade pepernoten en bananenschuimpjes aan te vullen wat dan weer niet zo verstandig was maar wel heel erg lekker.