Toffee Appeltaart
Hij had het gelezen in de krant, of ergens in een tijdschrift, dat wist hij niet meer precies maar hij had het meteen genoteerd, wat een geweldig idee; “Nationale complimentendag”, daar moest hij iets mee doen. Hij zou eindelijk de stoute schoenen aantrekken en het haar vertellen; dat hij haar zo mooi vond, haar lach zo prachtig, haar krullen zo mooi krulden, haar ogen waar hij slappe knieën van kreeg, alles wilde hij haar vertellen en nu was eindelijk de geschikte dag gekomen.
Iedere week kwam ze in de bibliotheek, op de avond dat hij vrijwilligerswerk deed. Hij keek er altijd naar uit, ze kwam meestal rond 19.00 uur en bleef ruim drie kwartier, op zoek naar een nieuwe voorraad boeken voor de komende week. Haar stapel, die ze dan net ingeleverd had, wilde hij zelf weer terugzetten, alsof hij dan even dichtbij haar was, wetende dat zij in de week daarvoor de bladzijden had omgeslagen en het boek had vastgehouden. Hij wist altijd nog precies wat ze die week daarvoor geleend had. Ze hield vooral van psychologische thrillers maar ook van kookboeken en reisverslagen. Hij dagdroomde er dan van dat hij met haar op reis zou gaan of dat ze voor hem iets heerlijks zou bakken waarvan ze hem kleine hapjes zou voeren.
Hij oefende voor de spiegel, wist niet goed waar hij zijn handen moest laten, in zijn broekzakken misschien? Of in zijn zij, alhoewel dat leek een beetje raar, alsof hij een dansje ging doen, achter zijn rug dan, nee dat zag er ook gek uit, dan maar gewoon een beetje losjes laten hangen, relaxed en ontspannen. Maar hij was natuurlijk helemaal niet ontspannen, zijn stem kreeg altijd een rare trilbibber als hij iets tegen haar zei, en dan waren het nog helemaal geen spannende dingen, geen liefdesverklaringen. De trilbibber verdween niet bij het oefenen voor de spiegel en er kwam nog een rare stotterhik bij zodra hij er aan dacht dat hij zijn diepste gevoelens uit moest spreken.
Nee, dit ging niet werken hij kon geen zinnig woord uitbrengen als hij aan haar dacht laat staan dat ze hem er ook nog bij zou aankijken, het zweet brak hem aan alle kanten uit.
Hij moest het anders gaan aanpakken, hij ging een prachtige kaart schrijven met een mooi compliment, misschien niet te persoonlijk maar het zou dan ieder geval duidelijk zijn dat hij verliefd op haar was en daarna zou het allemaal vanzelf gaan. Ze zou zich in zijn armen storten en ze leefden nog lang en gelukkig. Hij wist zeker dat ze woensdagavond zou komen, haar gereserveerde boek was binnen, een kookboek van Jamie Oliver, ze wachtte er al weken op.Hij deed zijn mooiste overhemd aan en zelfs een geurtje op, die van de tv waar al die vrouwen zo wild van werden, ze zou niet weten wat haar overkwam.
Hij had besloten om de kaart in het boek te doen, bij het recept van de Toffee Appeltaart, een kaart met een prachtig kleurig boeket van rozen en tulpen en daarin een handgeschreven tekst : ‘Het is nationale complimentendag dus ik ben zo vrij, de keuze van je boeken maakt me altijd blij, er zijn er maar weinig met zo’n goede smaak als jij” dat moest voldoende zijn, hij wilde het niet te zweverig maken, hij zou haar zijn liefde wel betuigen die week daarna als ze het boek weer terug kwam brengen.
Om klokslag 19.00 uur kwam ze binnen en zijn hart sloeg een slag over, met een stralende lach liep ze naar hem toe, alhoewel hij het gevoel had dat ze de grond niet raakte zo snel stond ze voor hem. “Wat fijn dat het boek binnen is en dat je het meteen voor me apart gehouden hebt, erg attent van je” zei ze met een zachte stem. Hij nam de stapel boeken die ze in haar handen had van haar over en even raakte zijn hand de hare aan, hij dacht in haar ogen ook iets te zien van de elektrische schok die het bij hem teweeg bracht. Toen pakte hij het kookboek van Jamie Oliver en probeerde de zin die hij honderden keren in gedachten had uitgesproken er vloeiend en nonchalant uit te gooien: “Vooral de toffee appeltaart kan ik je aanbevelen, die is ERG lekker” , hij probeerde erbij te knipogen, zoals hij het voor de spiegel geoefend had maar dat mislukte jammerlijk waardoor hij eruit zag alsof hij shampoo in zijn ogen had gekregen. Ze leek het niet op te merken en schonk hem een stralende lach en zei: ‘dat zal ik zeker onthouden’ en zweefde weer van hem weg. De hele avond was hij volledig uit zijn doen, hij was zelfs zo van het padje af dat hij naar de toiletten gevlucht was toen ze met haar nieuwe stapel boeken terug naar de balie kwam, hij kon het niet aan. Na een lange week, die wel een maand leek te duren, was het eindelijk weer woensdag en ja hoor om 19.00 uur kwam ze weer binnen, hij hield zijn hoofd diep gebogen totdat hij wel op moest kijken omdat ze voor de balie stond. Weer die stralende lach toen ze hem aankeek, in haar handen had ze een gebaksdoos en met een grote zwaai trok ze de deksel eraf. “Voor jou, de Toffee appeltaart, gebakken door mijn man, hij vond het kaartje verschrikkelijk lief en attent. Koken is zijn lust en zijn leven, vooral de recepten van Jamie, hij begreep de hint meteen hoor, en ik ook, dat was klare taal. Laat het je smaken, samen met je vriendin of vrouw en kinderen, de taart is groot genoeg om met z’n allen van te genieten, het is je van harte gegund en de hartelijke groeten van mijn man.
En weg was ze alweer, hem in totale verbijstering achterlatend samen met de toffee appeltaart.
Een collega die alles gehoord had loerde over zijn schouder in de doos en zei: ‘lekker hoor, ik wist helemaal niet dat jij een vriendin had’. Die avond zat hij op de bank met koffie en toffee appeltaart, en met volle mond zei hij tegen zichzelf; ‘wat een stom idee die nationale complimentendag, wie bedenkt nou zoiets, achterlijks ’ en nam vervolgens nog een derde stuk toffee appeltaart.