Stiekem Verliefd

21-09-2010 14:09

 

Sinds een half jaar ben ik stiekem verliefd op een andere man. Het is een kleine man met een groot talent. Een talent waar ik jaloers op ben, bijna net zo jaloers als op zijn veel te witte tanden.

Deze man woont (helaas) niet bij me in de straat, woont zelfs niet in Nederland en ik heb hem dan ook nog nooit ontmoet. Je zou dan ook kunnen spreken van een platonische liefde op (verre) afstand.

Maar sinds wij onze knotsgekke hond in huis hebben is mijn liefde voor deze man ontstaan en zit ik regelmatig in volle aanbidding en bewondering voor de tv. Cesar Millan is namelijk de zogenaamde “hondenfluisteraar”. Deze kleine innemende charmante man komt bij de meest hysterische, agressieve, verwende en contactgestoorde honden en hondenbezitters in huis en zou ook af en toe best welkom zijn bij ons thuis. Met één blik doen de honden precies wat hij wil, volgens hem is het allemaal te danken aan de energie die hij uitstraalt de zogenaamde ‘kalme assertiviteit’. Ik doe heel erg mijn best om kalm en assertief te zijn maar als hond net een braadworst van het aanrecht heeft gejat dan lukt het toch niet zo heel erg goed met mijn ‘kalme assertiviteit’. Ook zegt hij dat je moet visualiseren wat je wilt dat je hond doet. Dus als ik aan het wandelen ben en ik zie in de verte iemand met een hond aankomen en de hond begint van enthousiasme aan de riem salto’s voorover en achterover te doen, visualiseer ik me de pleuris dat ik een relaxte hond naast me heb lopen die de andere hond geen blik waardig gunt, helaas heb ik dit nog niet zo goed onder de knie. Als een hond vervolgens door de ‘red zone’ gaat dan maakt Cesar een soort van sissend geluid en raakt de hond even heel snel aan waardoor ze meteen in de houding springen en als makke schapen aan zijn voeten liggen. Nou, ik sis de hele dag heel wat af, een heel nest met slangen is er niks bij maar helaas geen mak schaap/hond aan mijn voeten en in de houding springt er al helemaal niets.

Een ander belangrijke stelling van Cesar is het zogenaamde:  “Don’t touch, don’t speak, no eyecontact’ oftewel ‘niet aanraken, niets zeggen en geen oogcontact’ ik moet zeggen dat dit bij thuiskomst, als de hysterie ook op zijn hoogst is, toch regelmatig werkt.

Het werkt zelfs zo goed dat ik van plan ben om dit ook in de rest van het gezin en op het werk toe te gaan passen. Heerlijk lijkt me dat als man en kind me de oren van mijn hoofd zeuren ik ineens alle rust en stilte om me heen heb. Of als er op het werk allemaal mensen aan de balie staan en iets willen, vragen of te melden hebben dan……….. zeg ik niets, maak geen oogcontact en raak al zeker helemaal niemand aan. Ik ben ervan overtuigd dat ik dan heerlijk relaxed door kan werken. Maar nog even terug naar mijn lieve Cesar, volgens hem moet ik gewoon leren om roedelleider te zijn en de hond zal mij tot in lengte van dagen respecteren en alles doen wat ik wil.

Dus, het lijkt mij het beste dat ik een ticket koop en richting Amerika ga, ik ga dan gewoon een tijdje bij deze kleine man  wonen en leer in no-time hoe ik een pack-leader kan worden.

We gaan lekker samen skeeleren want dat doet Cesar ook veel met zijn honden (ik moet dan eerst nog even op skeelerles) en als ik weer thuis ben koop ik een loopband voor de hond (dat is ook een goede training voor de hond zegt Cesar) en daar gaat de rest van het gezin ook op en worden we allemaal slank, blij, vrolijk en ik moet dan natuurlijk nog even het adres van zijn tandarts hebben.

Ons leven zal dan drastisch veranderen en we worden allemaal nog veel gelukkiger dan we al zijn en ik blijf gewoon stiekem verliefd op deze bijzondere man.