Klapkuiten

02-02-2013 09:33

Het was een beetje winter in Nederland en de codes 'oranje, roze, rood of pimpelpaars' vlogen ons alweer om de oren. Paniek alom bij treinverkeer en ANWB en er waren alweer avondvullende praatprogramma's over "De Toch der Tochten" maar zolang de rayonhoofden zelf nog door het ijs aan het zakken waren zag ik het nog niet gebeuren. 

Ik hou er dan ook niet van, niet van de kou, niet van schaatsen en al helemaal niet van sneeuw. Onze hond ook niet want die komt uit Spanje maar we gaan uiteraard toch iedere dag braaf naar buiten voor een stevige wandeling, sneeuw of geen sneeuw.

Normaal loop ik op een paar sportschoenen maar met wintersweer trek ik ook regelmatig mijn echte stevige 15 jaar oude wandelschoenen aan, die nog altijd waterdicht zijn. Maar een mens wil wel eens iets nieuws en in één van de torenhoge stapels reclamefolders zag ik prachtige sneeuwboots, gevoerd met (nep) bont en ook prima voor lange wandelingen. In mijn verbeelding zag ik mezelf al rondstappen op deze stoere boots met als bijkomend voordeel : heerlijke warme kuiten. 

Maar helaas ik heb nogal een ernstige afwijking ( als u vaker mijn stukjes leest weet u dat ik er wel meer dan één heb maar om het verhaal nog een beetje gezellig te houden zal ik alleen dit geval bespreken) en dat zijn;  ontzettende dikke klapkuiten.  Door die kuiten pas ik in geen enkele normale laars. Vorig  jaar waren de enkellaarsjes in, en zelfs daarvan kreeg ik een aantal maar half dicht u begrijpt het probleem,  mijn kuiten beginnen al laag. 
Maar de folders bleven naar mij lonken en ik verzamelde alle moed en  vertrok richting de desbetreffende schoenenzaak. Toen ik in de winkel kwam informeerde ik bij de verkoopster waar ik de laarzen kon vinden en gaf aan dat ik behoorlijke stevige kuiten had en of ze die mooie sneeuwboots toevallig ook in een XXXL-schachtmaat hadden. Ze wees naar een hoek helemaal achterin de winkel waar deze laarzen blijkbaar enigszins verdekt opgesteld stonden, afgeschermd met een paar hoge planten. Ik dacht nog: ‘goh er staat nog net geen wandje omheen met de daarop een waarschuwing: “pas op, mensen met dikke klapkuiten, op eigen risico betreden”.

De verkoopster begeleide me naar de ‘klapkuitenhoek’, en natuurlijk marcheerden we in een vlot tempo de mooie modelletjes van de folder voorbij. En ja hoor er stonden welgeteld 2 verschillende laarzen voor de grote klapkuitmaat. Ik was niet erg enthousiast over de keuze die ik had maar ach, als je warme kuiten wilt in de winter dan moet je toch wat. 
Ik koos één van de laarzen en gaf aan dat de schacht me toch wel een beetje klein leek. Ze had maar één grote maat zei ze, en let op…………..”in heel haar schoenen-loopbaan-carrière nog nooooooooit meegemaakt dat iemand daar niet in kon”. Ik dacht nog ‘meid, dan ga je vandaag eens een primeur beleven’ en ja hoor de rits kwam niet verder dan iets boven de enkel, mijn kuit was amper begonnen. Ze viel bijna van haar krukje van verbazing, moest natuurlijk luid roepend naar collega’s nog even checken of dit ECHT de grootste maat was die ze hadden want ‘deze mevrouw krijgt met geen mogelijkheid de rits dicht’.  Ze bleef maar luidkeels kakelen dat ze dit nog nooit, écht nog nooit had meegemaakt. Ik vertrok dus weer ‘laarsloos’ maar met rood hoofd richting huis. Gelukkig zijn de winters hier nooit lang, en schoenen die al 15 jaar meegaan kunnen nog wel een jaartje dienst doen.  Toen schoot me iets te binnen en ergens ver achter in de kast vond ik nog een paar beenwarmers (van stretchmateriaal dus geschikt voor iedere flapkuitmaat). Ik heb ze al even aangehad, mooie ANWB-alarmkleuren dus een zonnebril is vereist, heerlijk warm en ik zag de hond al jaloers kijken dus nog even op internet zoeken of ze die voor hem ook in een XXXS-maat hebben.