Klap van de Molen

We zijn op vakantie in Zuid Engeland en wat is het daar mooi. We rijden van het ene prachtige kleine dorpje naar het andere, dorpjes die een rol hebben gespeeld in onze favoriete serie Midsummer Murders.  We zijn we onderweg naar Brill waar een windmolen staat die we graag willen bekijken, ja ja Nederlanders op zoek naar een molen,. we zijn échte toeristen. Maar het gaat ons niet zozeer om de windmolen maar om het prachtige uitzicht wat je schijnt te hebben vanaf die plek. De navigatie werkt helaas niet mee en blijft ons steeds dezelfde doodlopende straat insturen dus besluiten we de auto te parkeren en verder te voet op zoek te gaan. Als we een stukje gelopen hebben zien we ineens een prachtig klein kerkje en manlief is alweer verdwenen, die is vast en zeker in een vorig leven dominee of koster geweest want hij moet ieder kerk die we zien fotograferen en dat zijn er nogal wat in Engeland. Ik besluit van de gelegenheid gebruik te maken om nog maar eens de weg te vragen en zie een bouwvakker die met de renovatie van een kleine  cottage bezig is. Als ik uitleg waarnaar we op zoek zijn begint hij meteen in een prachtig lokaal dialect te ratelen. Ik kan het begin; "well love...." nog wel volgen maar aangezien hij een tuinbroek draagt zonder een shirtje eronder leidt dat nogal af van zijn verhaal en niet omdat hij zo'n prachtig gespierd bouwvakkerslijf heeft maar omdat er overal haar groeit (behalve op zijn hoofd) en de  tuinbroek helaas lang niet genoeg  bedekt van zijn harige lijf. Hij is uiterst vriendelijk maar ik ben de hele routebeschrijving  alweer kwijt als ik verder loop, gelukkig is mijn kerkganger ook klaar met foto's nemen van het zoveelste glas in lood-raam en kunnen we samen verder op zoek naar de windmolen.

Een eindje verderop komt er een een oudere man met kwieke stap onze kant oplopen en aangezien hij geen tuinbroek draagt probeer ik het nog maar een keer. Hij begint in perfect verstaanbaar Engels uit te leggen dat we er bijna zijn, de straat nog even uitlopen en tegenover het postkantoor (ja, die hebben ze gewoon nog in Engeland) oversteken en een zijstraat in en dan bestemming bereikt. Dan draait hij zich ineens om en besluit met ons mee te lopen naar de zijstraat zodat we ons niet kunnen vergissen, Engelsen zijn toch geweldig aardige mensen. Ondertussen weet hij me te vertellen dat er een zeer goede pub te vinden is bij de windmolen: "The Pheasant" met een prachtig uitzicht zegt hij en dan met hardere stem: "If only that bloody Windmill wasn't in the way" en er volgt een bulderende lach.  Dan neemt hij afscheid van ons en een paar minuten later staan we bij de windmolen en genieten van  het adembenemende uitzicht over de Oxford Vallei. Uiteraard moeten we op het mooie terras van The Pheasant even iets drinken met 'het uitzicht om de windmolen heen'.  Als we er een half uurtje zitten komt er ineens een auto aanscheuren, ik verwacht gezien de rijstijl een paar jonge mensen maar er stapt een ouder echtpaar uit. Ze installeren zich ook op het terras en de dame verdwijnt naar binnen en komt terug met een dienblad met een echte theepot en twee kopjes en schenkt haar man en zichzelf een kopje thee in en zo zitten ze zwijgend te genieten van de thee en de zon. Het is een tijdje stil en dan zegt ze ineens: "Weet je hoe lang het geleden is dat we hier waren; zeven jaar." "Oh ja", zegt de oude baas, "dat is alweer lang geleden."  "We hebben James toen meegenomen en hem op de een lunch getrakteerd, het was afschuwelijk." "Een afschuwelijke lunch? Dat weet ik niet meer" zegt hij. Ze schud haar hoofd "Het was vanwege zijn scheiding dat we hem meenamen, om hem te troosten, hij was zo verdrietig, dat was afschuwelijk." 

 "Ja, ja de scheiding, heel vervelend was dat" zegt hij nippend van zijn thee.  Zij zet haar kopje abrupt neer: "Ik wil het er niet meer over hebben, je verpest de hele middag." Hij reageert niet en wenkt de serveerster, even later brengt ze een groot glas bier en hij neemt er meteen een slok van. Zijn vrouw kijkt er misprijzend naar maar zegt niets.  Er valt weer een stilte en als ik hun kant op kijk zie ik dat hij met zijn ogen dicht zit, gezicht in de zon, zij volgt mijn blik en en kijkt ook naar haar man. Ze geeft hem een flinke duw en zegt: "waarom ga je zitten slapen, geniet toch van het uitzicht." Hij doet zijn ogen weer open en zegt "You silly woman" "Ik zou graag van het uitzicht genieten, If only that bloody mill wasn't in the way". En dan herken ik hem, onze 'wegwijzer' en als we vertrekken krijg ik een dikke knipoog en zegt hij "Did you enjoy the view, love ??" Wat een heerlijke mensen en wat een heerlijk  land, volgend jaar gaan we weer als het aan mij ligt.