Toen ik een paar weken geleden een foto liet zien aan een vriendin waarbij ik een rare sjaal om mijn hoofd had geknoopt merkte ze op dat ik een hoog “Kleine Huis op de prairie” gehalte had en met die sjaal precies op Nellie leek. Wie deze serie niet kent moet maar niet verder lezen maar er zijn ongetwijfeld een aantal die weten waar ik het over heb. Vergeleken worden met Nellie Oleson is dan ook niet leuk want Nellie was een kreng. Het Kleine Huis op de Prairie, is gebaseerd op het leven van Laura Ingalls Wilder die dus echt geleefd heeft, waardoor het allemaal net een stukje spannender werd om naar te kijken. Vanaf 1974 tot 1983 was deze serie op de tv en zat ik, vanaf dat ik 10 was, ademloos te kijken naar de belevenissen van Laura Ingalls en haar familieleden. De overbekende begintune waarbij de vrolijke kinderen Ingalls van een groene heuvel afrennen en waarbij altijd één van die kinderen kwam te vallen (ik begreep niet dat het kind niet iets beter oplette waar ze liep) hoorde daar natuurlijk bij. Vader Charles Ingalls kende ik zelfs nog uit een andere serie: Bonanza waar hij “Little Joe” speelde (echt uit de oude doos) en ondanks zijn niet echt spannende grote broeken en rare slaaphemden en niet te vergeten bretels was het toch wel een leuke peer om naar te kijken. Wat ook altijd veel indruk op me maakte waren de bijzondere slaapmutsen die iedereen op had, die wilde ik ook wel maar helaas mijn moeder vond dat niet echt nodig.
Nu kijk ik voor de zoveelste keer naar de herhalingen en het valt me wel op dat Laura en haar zusje Mary zo ontzettend lief en braaf waren. Iedere dag uit school meteen hun klusjes doen, zonder mopperen lopen ze iedere dag kilometers naar school in het kleine gehucht Walnut Grove. Niet zeuren of hun ‘poa’ of ‘moa’ ze even met paard en wagen willen brengen omdat het hard regent of iets dergelijks. Altijd pijn in hun buik als ze over iets gelogen of stouts gedaan hebben of vanwege een slecht cijfer op school. Daar hebben ze dan een hele aflevering voor nodig om het netjes op te biechten aan moeder Caroline of vader Charles die dan natuurlijk vol begrip toch nog even een preek geven en vervolgens verliefd naar elkaar kijken en oprecht blij zijn met hun lieve kinderen.
Onze kinderen zijn natuurlijk ook wel heel erg lief maar hebben iets minder snel buikpijn door een slecht cijfer ‘de hele klas had een onvoldoende’ of als ze en grote mond gegeven hebben. En voor klusjes hebben ze al helemaal geen tijd meer vanwege voetbal, toneel, sms-sessies, Wii-competities en het bijwerken van hun Facebook-pagina.
Om de serie nog een beetje spannend te maken waren er natuurlijk ook wel een paar ‘slechte mensen’ waaronder de eerder genoemde verwende Nellie Oleson, haar ettertje van een broer Willy en afschuwelijke moeder Harriët. Vader Oleson had niet veel te vertellen in huis maar heel af en toe sloeg hij met de vuist op tafel. Zijn vrouw noemde hem ook altijd “Mr. Oleson” dat brengt natuurlijk ook niet echt warme gevoelens naar boven.
Er was een dokter en een dominee, een lieve begripvolle schooljuf en een paar vage buren die af en toe op kwamen draven om een rol in één van de afleveringen te spelen. Soms gebeurden er écht erge dingen zoals een sneeuwstom, een overstroming of ging de hele oogst kapot waarvoor vader Charles zo hard had gewerkt. Ik huilde dan samen met de Ingalls kinderen tranen met tuiten (bij de herhalingen nog steeds uiteraard). De beginjaren van de serie waren toch wel het leukst, later komen er nog meer kinderen en worden er ook nog kinderen geadopteerd maar dat is er door de scenarioschrijvers bij verzonnen. Uiteindelijk komt er ook steeds meer ellende; Mary wordt blind, gaat trouwen en verhuizen en beginn een blindenschool waar een verschrikkelijke brand uitbreekt.
Laura ontmoet de doodsaaie (soort van Boer zoekt vrouw ) Almanzo en gaat ook trouwen, Almanzo wordt kreupel, steeds sjagerijniger en ze krijgen twee kinderen, difterie en veel schulden. Zoals ik al zei: ‘net zo als Boer zoekt vrouw……’
Er schijnt zelfs een musical van Het Kleine Huis te zijn, dus ik denk dat we binnenkort “Op zoek naar Laura” te zien krijgen bij de AVRO. Ik ga nog even nadenken of ik me hiervoor opgeef.
Voor mensen die de serie na dit boeiende verhaal alsnog willen zien, is er uiteraard een dvd-pakket met alle 648 afleveringen (het kunnen er ook iets minder zijn) en momenteel herhalen ze de alles ook nog op SBS dus er is nog een herkansing. Als er genoeg belangstelling is wil ik wel achter de naaimachine gaan zitten om slaapmutsen te maken, geef je maat maar alvast door.
