Domme Takkie
Op onze tafel lagen 2 briefjes van 20 en 1 briefje van 5 euro. Vraag me niet meer waarom, het lag klaar voor iets of iemand, gewoon midden op onze eettafel.
Onze oudste hond is groot genoeg om op tafel te kunnen loeren als hij op zijn achterpoten staat, wij laten dan ook nooit een gehaktbal of iets anders wat maar enigszins op eten lijkt onbewaakt op tafel liggen want dat is verdwenen zodra je je omdraait. Maar briefjes van 20 en 5 euro lijken in de verste verte niet op een sappige gehaktbal en toch was het voor hem blijkbaar nodig om ze van de tafel te graaien. Uiteraard waren deze stukjes papier niet waar hij op gehoopt had en bleven ze ongemerkt op de grond liggen. Nou ja niet helemaal ongemerkt want hond nummer twee had er toch meer dan normale interesse voor en de briefjes verdwenen dan ook in zijn mand waar ze aan een grondig onderzoek werden onderworpen. Toen ik op een gegeven moment langs de hondenmand liep zag ik allemaal rare snippers in de mand liggen, ik dacht eerst nog dat het om een enveloppe of een reclamefolder ging maar toen ik ze uit de mand haalde herkende ik in de tientallen snippers toch echt de bankbiljetten. Een paar woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn en een lange puzzel volgden. Hoe ziet zo’n bankbiljet er eigenlijk uit als het gewoon helemaal aan elkaar zit, dat moest ik toch even opzoeken op het internet. Bijna een heel rolletje plakband kwam er aan te pas maar de bankbiljetten waren met een beetje fantasie weer een herkenbaar.
Volgens de informatie op internet bleven beschadigde bankbiljetten een geldig betaalmiddel maar kon je ze ook inleveren bij de bank. Dus op naar de bank met mijn met veel liefde aan elkaar geplakte bankbiljetten:
“Het spijt me mevrouw Klingenberg maar wij hebben geen contant geld meer in onze bankfillialen”, zei de bankfilliaalbaliedame.
“Nou lieve schat, dat hoeft ook helemaal niet, ik ben al bijna mijn hele leven klant bij jullie, hier is mijn bankpas, ID-kaart en rijbewijs, dan geef ik jou mijn ‘plakbiljetten’ en jullie maken het geld gewoon over naar mij, hoe makkelijk kan het zijn”. “Helaas is dit niet mogelijk, de biljetten moeten naar De Nederlandse Bank gestuurd worden” zei ze met een grote glimlach, alsof ze me zojuist vertelde dat ik de lotto gewonnen had. Ik had het briljante verzoek aan haar dat zij dit dan vast wel even voor mij wilden doen, maar je voelt hem al aankomen dit was zelfs voor bank die heel graag heel veel service wil verlenen een onmogelijke opdracht. Ze kon me wel een linkje geven van De Nederlanse Bank en dan kon ik heel gemakkelijk een formulier downloaden en dan het geld met het formulier opsturen, dat moest ik wel even aangetekend doen natuurlijk want stel je voor dat het zoek zou raken, dat zou toch wel heel vervelend zijn. “En, begrijpt u ons goed mevrouw Klingenberg het is geen kwestie van niet willen maar gewoon niet kunnen” en ze trok er een heel verdrietig gezicht bij’. Ach ja aangetekend versturen, het zijn de kosten ook niet, ‘maar’ € 7,95 kost dat tegenwoordig en ik wilde toch graag mijn geld terug, dan moest ik er ook maar wat moeite voor doen. Thuisgekomen besloot ik toch nog een mailtje/klacht naar de klantenservice van mijn bank te sturen. Heel kort legde ik uit dat de hond de biljetten kapot had gemaakt en dat ik het toch raar vond dat mijn bank niet de service kon verlenen om dit voor mij te regelen.
De volgende dag kreeg ik een mail terug die ik met grote verbazing las, niet zozeer vanwege het antwoord maar wel vanwege het taalgebruik;
Geachte mevrouw Klingenberg,
Hartelijk dank voor uw vraag over de kapotte bankbiljetten die uw hond heeft verscheurd in veel kleine stukjes. Uw hond heeft u wel laten schrikken en ook daarbij nog eens flink aan het werk gezet. Ik kan me goed voorstellen dat het nog een hele klus moet zijn geweest om alle snippertjes weer bij elkaar te zoeken en aan elkaar te plakken. Helaas is het niet mogelijk om de biljetten bij ons kantoor in te leveren maar gelukkig kan dit wel bij De Nederlandse Bank. Ik stuur u onderaan de pagina een linkje mee voor de procedure.
Mocht u nog verdere vragen hebben, dan hoor ik dat graag. Ik wens u voor nu nog een fijne avond en natuurlijk de beste wensen voor een mooi 2016 uiteraard samen met uw hondje. Hopelijk zal uw lieve hond in het nieuwe jaar niet nog meer biljetten verscheuren.
Met vriendelijke groeten,
Ik dacht nog, staat in mijn klantendossier ergens geschreven dat ik 5 ben in plaats van 50+? Waarschijnlijk heeft deze klantenservicemevrouw een cursus ‘meelevendheid in Jip en Janneke taal’ moeten volgen om op de afdeling ‘lastige mailtjes van domme klanten’ te mogen werken.
Mijn handen jeukten om een jolige mail terug te sturen maar ik wist dat het verspilde moeite zou zijn en besloot maar braaf het formulier te downloaden. Onderaan stond in piepkleine letters dat het wel even kon duren voordat het bijgeschreven was maar zeker niet langer dan 3 maanden. Ik had daar uiteraard alle begrip voor want ik verwacht dat er een groot onderzoeksteam zich op mijn biljetten moet storten en ze binnenkort nog een speekseltest bij de hond af komen nemen. Intussen zorg ik dat de hond genoeg botten heeft om op te kauwen en ben ik inmiddels op bladzijde 182 van het grote Jip en Janneke boek beland: “Domme Takkie”